PARGA

Κάστρα απόρθητα, βουλιαγμένα στο πράσινο, βραχονήσια αγκαλιασμένα με τα κύματα κι ένα ξωκλήσι ταμένο στην Παναγιά. Παραδομένα όλα στην πλούσια βλάστηση, συμπληρώνουν αυτό που όλοι έχουν στο μυαλό τους για την κλασική, την αδιαπραγμάτευτη, την άνευ όρων ομορφιά.

Τι γνώριζες αλήθεια, για την Πάργα; Αδικα προσπαθείς να θυμηθείς. Τι είχες διαβάσει, τι περίμενες; Η πρώτη εικόνα αφανίζει τα όποια ερωτήματα· σε κάνει να ξεχάσεις αυτό που έψαχνες, όσα θα ήθελες να είναι. Μένεις να κοιτάς ψηλά, το φεγγάρι να γεμίζει πάνω απ’ το ενετικό κάστρο.

kastro

Το εκκλησάκι της Παναγίας πώς λαμποκοπά μες στη βλάστηση του μικρού του νησιού. Η υγρασία φράζει το βλέμμα, απλώνεται, δεν σ’αφήνει να διακρίνεις καλά καλά τους απέναντι Παξούς. Είναι νύχτα και η ματιά στέκει στα ολοφάνερα. Δεν παρατηρείς τα φανταχτερά χρώματα των νεοκλασικών, την κίνηση στην προβλήτα, τα συναπαντήματα στην «άγκυρα», τους ψαράδες να ασφαλίζουν τα καΐκια στο λιμάνι.

Μα όσα βλέπεις είναι αρκετά. Για να καταλάβεις, να σκεφτείς γιατί οι βόρειες ακτές του Ιονίου πάντα μαγνήτιζαν το δικό τους κοινό. Οσους αρέσκονται στο πράσινο των πυκνών ελαιώνων,όσους αποζητούν τη δροσιά στα δάση οπωροφόρων, αυτούς που ορκίζονται αιώνια πίστη σε πνιγμένες στα πεύκα χρυσές αμμουδιές, σε βράχους και ξωκλήσια που αιωρούνται λες σε διάφανα νερά. Νιώθεις τυχερός που ξέκλεψες ακόμα λίγο «καλοκαίρι» και η φύση συμμερίζεται τη διάθεσή σου, ο αέρας κάνει κράτει κι αυτός, η θάλασσα αστράφτει σαν γυαλί.

beach

Δυο κάστρα σε κοιτούν από ψηλά, κιτρινωπά ερείπια της ενετικής κυριαρχίας, μάρτυρες της μετέπειτα επικράτησης του Αλή Πασά. Η Πάργα δεν κατακτήθηκε, πουλήθηκε στους Οθωμανούς, και οι κάτοικοί της τράπηκαν σε «φυγή», την εγκατέλειψαν για τη γειτονική Κέρκυρα, αυτοεξόριστοι μα ποτέ σκλαβωμένοι.

Πάντα μαζί τους και η εικόνα της «Παργινοπούλας», τους οδήγησε ακόμα μια φορά. Αυτή ήταν που πρωτοέδειξε τον δρόμο για το κάστρο (τον 14o αι.) και σιγά σιγά εξαπλώθηκαν γύρω του, άφησαν για πάντα την Παληόπαργα, το πρώτο χωριό στο οροπέδιο, πίσω από την κατάφυτη ράχη του βουνού Μπεζοβολιός.

vra

Θα ξημερώσει και θα τους δεις. Βράχοι ριγμένοι στο πέλαγος τη φυλάνε: τα Τρία Λιθαράκια, οι Κεφτέδες, οι Παυλούκες, ο στοιχειωμένος Αϊ-Νικόλας που δεν πάντρεψε ποτέ του νύφη. Αυτούς κοιτούν από τους ξύλινους εξώστες τους οι Παργινοί, από όλες τις μεριές της αμφιθεατρικά κτισμένης πόλης. Από το Κορκοτσάκι, το Κρυονέρι, το Καμίνι, το Τουρκοπάζαρο, μέσα από τα λιγοστά εναπομείναντα «βόλτα», από τα στενά καντούνια του «ανήφορου», πλέοντας σε ημερήσια βαρκάκια που αναταράζουν τα νερά. Πόσα αποκαλύπτει το πρώτο φως.

Στης Πάργας τον ανήφορο

Σπίτια πλούσιων εμπόρων σε περιτριγυρίζουν. Μαζί με τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες, μένουν να θυμίζουν τα θαλάσσια ταξίδια στην Τεργέστη, τα πλοία τα φορτωμένα με λάδι, υφάσματα, ξυλεία και κίτρα εβραϊκά. Υπήρχαν πολλά δέντρα παλιά, ιδίως στην Αγιά, το κεφαλοχώρι, 7 χλμ. από δω, κοντά στο ομώνυμο κάστρο. Εκεί παρήγαν το μικροσκοπικό είδος πολυτελείας, αυτό αγόραζαν οι Ισραηλίτες ακριβά, για να τελέσουν το δικό τους μυστήριο του Πάσχα.

front

Τώρα τα λεμονοδάση είναι που φουντώνουν στις πλαγιές, αυτά και οι αιωνόβιες ελιές δίνουν ακόμα καρπό, και στη σκιά τους οι κάτοικοι απλώνουν δίχτυα, πλέκουν γιγάντια πέπλα, στρέμματα ολόκληρα, τα ράβουν με τη σακοράφα σφιχτά πάνω από το κεφάλι. Κάτω τους περπατάς στο μονοπάτι από το Πίσω Κρυονέρι, την πιο «προφυλαγμένη», εντός οικισμού αμμουδιά, ως το εκκλησάκι της Αγίας Ελένης. Κάθεσαι παρέα με τους περιπατητές στο ασβεστωμένο της πεζούλι, βλέπεις με γυμνό μάτι πώς μοιάζει μια αληθινή καρτποστάλ.

Go top